En einhvern veginn er það svo að maðurinn virðist ekki alltaf gera sér grein fyrir þessari smæð sinni. Menn ana út í umferðina án þess að hugsa út í að það þarf að þurrka snjóinn af afturrúðunum og ljósunum og auðvitað að vera ekki að þvælast á sumardekkjum. Og menn æða á brotajárni til Noregs þegar allra veðra er von á sama tíma og fulltrúar þjóðarinnar rembast eins og rjúpa við staur við að finna hvernig hægt er, svo sómi sé að, að sleppa einum fulltrúa sínum við að axla ábyrgð á gerðum eða ekki gerðum einhvern tímann í gamla daga.  

Margir mæna nú löngunaraugum til Bessastaða enda þykir sú jörð hin ágætasta þó svo að breskum fjölmiðlamönnum hafi ekki þótt mikið til koma þegar hún Dorrit gerðist húsfreyja á stað þeim og þótti hún heldur taka niður með því að giftast búandkarli þeim sem þar bjó. En eitthvað virðist staðurinn hafa sér til ágætis og mörg nöfn eru nefnd þegar rætt er um næsta ábúanda þar. Og jafnvel þó að Ólafur haldi eftir smá glufu opinni svo hann geti skriðið inn ef hann ákveður að hætta við að hætta en slíkt gæti vel komið til greina til dæmis ef frambjóðendur reynast lítt eftirsóknarverðir. Það hafa svo sem ýmis nöfn verið nefnd, til að mynda Jón Gnarr en varla eru menn yfir sig spenntir fyrir því að framleidd verði serían forsetavaktin. Menn hafa nefnt Pál Óskar og má vel vera að einhverjum hugnist að sjá forsetan koma alveg gorgious niður diskóljósafoss við Bessastaði, en vissulega færi það í sögubækur ef hommi væri forseti og lesbía forsætisráðherra. Nokkur fleiri nöfn hafa verið nefnt hið ágætasta fólk örugglega en engir skemmtikraftar, þannig að forsetaembættið yrði aftur virðulegt, valdalaust en frekar leiðinlegt tylliembætti, laust við þá djörfung, nýsköpun og áræði sem hið nýja Ísland hefur svo mikla þörf fyrir.

Athugasemd: Af hverju hefur sjónvarp allra landsmanna ekki talað við neinn fulltrúa norðan manna vegna þessa máls. Er Páll Magnússon handbendi einhverja vinstri grænna klíku sem stjórnað er af Guðfríði Lilju, Ögmundi og SÁÁ.?

Úti í Evrópu er svo ekki minni óvissa. Tvísýnt er hvort evran og þar með reyndar sjálft Evrópusambandið lifi af alla þessa skuldavitleysu sem sum ríkin virðast hafa lent í. Oft vegna ævintýralegrar spillingar sem þar ríkir eins og dæmin sanna til dæmis í Grikklandi. Og vestan hafs kjósa Kanar sér nýjan forseta næsta haust ef þar verður ekki allt í upplausn vegna kjarnorkustyrjalda við Íran. Nema arabíska vorið teygi sig þangað og reki Ayatollana frá völdum áður en þeir ná að demba þjóðinni út í tortímingu kjarnorkustyrjalda með orðin "Mikill er Allah" á vörunum.

Það var aðfangadagur. Fallegasta villan á Brekkunni stóð ljósum prýdd úti sem inni. Nokkuð yfirdrifnar jólaskreytingar eins og oft gerist hjá betri borgurum. Í villu þessari bjó par eitt, ung kona af besta standi bæjarins sem nýlokið hafði háskólaprófi frá fínasta háskólanum í landinu og kærasti hennar, strákur sem unnið hafði verkamannavinnu en síðan farið út í alls kyns brask. Hafði hann auðgast allnokkuð af þessu en þó þótti stúlkan hafa nokkuð tekið niður fyrir sig með því að bindast honum. Kærastinn átti sjö ára son með ungri konu sem vann láglaunastarf og átti vart til hnífs og skeiðar því hafði hann nú ákveðið að taka soninn yfir jólahátíðina.

Leið nú hátíðin við glys og glaum. Að því loknu hélt drengurinn aftur heim í kotið til móður sinnar. Spurði hún hvað faðirinn hefði gefið honum í jólagjöf. Sagði drengurinn að hann hefði fengið 32 tommu flatskjá. Spurði hún þá hvort hann hefði ekki komið með flatskjáinn með sér en hann sagði að ákveðið hefði verið að flatskjárinn stæði í fínu stofunni í villunni. Spurði móðirin nú hvort hann hefði þá ekki fengið neitt fleira og hvað hann eigi við. Fór hún því næst fram í eldhús og sótti einfalda, hvíta snjóþotu og rétti honum. "Þetta er jólagjöfin til þín frá mér." Drengurinn grét af gleði um leið og hann tók við þotunni en 32 tommu sjónvarpsskjárinn var gleymdur.  

Nú getur það vel verið að gyðingar hafi verið Guðs útvalin þjóð að minnsta kosti hafa þeir sjálfir sagt það. Og þetta hafa þeir reyndar orðið að gjalda dýru verði. Og hitt má deila um hvort að Palestínumenn séu þjóð, það er sagnfræðinga að skera úr um hvort svo hafi verið fyrir 1948 en ekki er hægt um það að deila að Palestínumenn urðu til sem þjóð við ákvörðun Sameinuðu þjóðanna um að skipta Palestínu. Fólk var rekið úr bústöðum sínum þar sem það hafði átt heimili um aldir og því dreift vítt og breitt um heiminn en gyðingum safnað saman á smá blett þar sem sagt er að eitt sinn hafi staðið ríki þeirra, sem síðar var reyndar þurrkað út og gert að nokkrum rómverskum skattlöndum, sem valdalausir smákóngar voru settir yfir.

Við þurfum ekki að rekja söguna lengur, gyðingar sjálfir voru reknir þarna burt eftir uppreisn árið 79 eftir Krist. en einmitt á þeim árum urðu fyrstu kristnu söfnuðirnir til. Jesús Kristur var að sönnu gyðingur og gerði í sjálfu sér ekki sem slíkur uppreisn gegn gyðingatrú þó margt í kenningu hans hafi verið nýbreytni og í raun stangast á við lögmálið. Nokkuð sem reyndar kostaði hann lífið. En eitt er gegnum gangandi  í gegnum alla hans kenningu. Hann barðist hart gegn og gagnrýndi þá sem sífellt voru með trúna á vörunum. Að öllum líkindum hefði hann fordæmt Omega harðlega því það er ekki í samræmi við hugsun hans að grobba sig af eigin kristni heldur sýna hana í verki, hugsun og umburðarlyndi. Því skal hér bætt við að hermenn hins Guðs útvalda ríkis frömdu fyrir nokkrum árum alvarleg helgispjöll þegar þeir drápu fólk sem leitað hafði skjóls í fæðingarkirkjunni í Betlehem. En nú í ár berast þær fréttir að Abbas leiðtogi Palestínu hafi verið við miðnæturmessu í hinni sömu fæðingarkirkju í Betlehem. En á Omega skall á myrkur í öllu ljósaflóðinu sem einkennir aðdraganda hinnar kristnu hátíðar.

Kenningar eru uppi um að þessir þjóðflutningar hafi að einhverju leyti stafað af því að landið hafi á þeim tíma hreinlega ekki borið alla sína íbúa. Og ekki er hægt að tala um sérstakan atgervisflótta þá þar sem lítið var yfirhöfuð um velmenntaða sérfræðinga á Íslandi hvort eð var. Þó eru líkur á að þessir landflutningar hafi dregið úr hagvexti og framþróun á vissum landssvæðum á Íslandi.  

Nú í dag liggur straumurinn í aðra átt, heim til gamla Noregs þaðan sem við upphaflega komum víst svo mörg. Og nú er talað um atgervisflótta því meðal þeirra sem til Noregs halda er mikill fjöldi sérfræðinga til dæmis á heilbrigðissviði þannig að til skorts í vissum starfsgreinum kann að koma fyrr eða síðar. Og hér er mikil vá fyrir dyrum. Landið getur hæglega lent í fátækrargildru líkt og þróunarlöndin ef það missir mikið af sínu menntaðasta og hæfasta fólki, rétt eins og þróunarlöndin hafa gert. Skynsamir menn hljóta því að sjá að ekki verður með góðu móti gengið lengra á braut lífskjaraskerðingar en hins vegar getum við varla farið út í að byggja lífskjörin á neyslu, drifinni áfram af gervipeningum. Við verðum því að fara að bretta upp ermarnar og gera eitthvað til að skapa verðmæti, til að fara að nýta auðlindir okkar til lands og sjávar. Hætta að binda hálfa þjóðina í hálaunastörfum við að selja sjálfum sér hlutabréf í sjálfum sér með veði í sjálfum sér hjá sjálfum sér.  

Hið ógurlega Icesave var mætt á svæðið. Að sönnu hafði það gerst á aðventu undanfarin þrjú ár en nú héldu menn að þjóðin væri búin að segja svo afgerandi nei að sjálf krumlan hefði rokið lúpuleg í burtu. Nei, svo var ekki heldur var hún mætt, vopnuð skjali einu þar sem boðuð var kæra vegna vanefnda á samningi fyrir EFTA dómstólnum.

Þetta kom svo sem ekki á óvart, margir sem vildu samþykkja síðasta samning vöruðu við að þetta gæti gerst en þó skyldu þeir varast að vera með neina Þórðargleði yfir þessu. Afleiðingar þessa geta nú nefnilega orðið svo geigvænlegar að sjálfstæði þjóðarinnar sem í dag er að vísu nokkuð takmarkað verði að fullu fyrir bí. Við verðum líka að varast það að taka þessu með einhverjum þjóðernishroka og gorti heldur leitast við að gera sem best úr hlutunum, reyna að finna jólin sem Icesave en ekki Trölli er búið að stela.

En forseti lýðveldisins verður nú að hugsa sitt mál. Spurningin er hvort honum sé siðferðilega sætt áfram í embætti eftir að sá möguleiki er fyrir hendi að nei-ið hans kosti þjóðarbúið nokkra tugi milljarða.

En bólan hlaut að springa áður en yfir lyki. Ísland var fyrst í röðinni, hinir komu á eftir. Nú talar Steingrímur um að kreppunni sé að ljúka hér en einhvern veginn hefur maður það á tilfinningunni að þessi kreppulok séu aðeins drifin áfram af gervilánsfé til aukningar á neyslu millistéttarinnar. Aldraðir, öryrkjar og einstæðar mæður sitja í sömu súpunni norpandi fyrir utan hjálparstofnanirnar í von um einhvern smá mola úr hendi þeirra sem alltaf mega sín betur.